آمال و آرزوهای دراز=حسرت و خسران بزرگ
53 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

آرزوی دراز ممنوع

حضرت علی علیه السلام فرمودند:

مَعَاشِرَ النَّاسِ اتَّقُوا اللَّهَ فَکمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ مَا لَا یبْلُغُهُ وَ بَانٍ مَا لَا یسْکنُهُ وَ جَامِعٍ مَا سَوْفَ یتْرُکهُ وَ لَعَلَّهُ مِنْ بَاطِلٍ جَمَعَهُ وَ مِنْ حَقٍّ مَنَعَهُ أَصَابَهُ حَرَاماً وَ احْتَمَلَ بِهِ آثَاماً فَبَاءَ بِوِزْرِهِ وَ قَدِمَ عَلَی رَبِّهِ آسِفاً لَاهِفاً قَدْ خَسِرَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةَ ذلِک هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِینُ؛

ای مردم خدا را پروا کنید(پرهیزکاری کنید)، چه بسیار آرزومندی که به آرزویش نرسد، و بنا کننده ای که در بنایش ساکن نشود، و ثروت اندوزی که به زودی آن را ترک کند، ثروتی که شاید از حرام جمع کرده، و از حقّی که منع نموده فراهم ساخته، از حرام به آن رسیده و به خاطر آن زیر بار گناهان رفته، با وزر و وبالش به آخرت باز گشته و متأسف و اندوهگین بر خدا وارد شده، دنیا و آخرت را زیان کرده، این است زیان آشکار(خسران بزرگ این است)

(نهج البلاغه،صبحی صالح،ص535).

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

راه هزار چاره گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

بگشود نافه ای و در آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت

این نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم

با نعره های قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع

بر اهل وجد و حال در های و هو ببست

حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست

احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست